Πολιτική - πολιτιστική εκδήλωση της Τ.Ε. Έβρου του ΚΚΕ για τα 90 χρόνια από την απεργία των μεταξεργατριών και σηροτρόφων στο Σουφλί το 1936.
Ήδη από την Παρασκευή 26 Ιουνίου λειτουργούσε η έκθεση «1936-2026: 90 χρόνια από τον ματωμένο Μάη της Θεσσαλονίκης - 90 χρόνια από την μεγάλη απεργία των σηροτρόφων και μεταξεργατριών του Ιούνη στο Σουφλί» στο μεταξεργοστάσιο Τζίβρε στην οποία ξεναγήθηκαν δεκάδες κόσμου εκφράζοντας μεγάλο ενδιαφέρον.
Την Κυριακή το πρωί πραγματοποιήθηκε ιστορικός περίπατος στο κέντρο του Σουφλίου, που περιλάμβανε μεταξύ άλλων κατάθεση λουλουδιών ως απόδοση τιμής στους 8 αγωνιστές που εκτελέστηκαν από τους Ναζί κατακτητές τον Ιούνη του 1944. Ακολούθησε σύσκεψη στον χώρο της έκθεσης με ομιλήτρια την Άννα-Μαρία Σίσκου, μέλος της Τ.Ε. Έβρου του ΚΚΕ, με θέμα «Ο αγώνας των μεταξεργατριών του 1936 - Φάρος για την εργαζόμενη γυναίκα στο σήμερα».
Το απόγευμα της Κυριακής πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση της Τ.Ε. Έβρου του ΚΚΕ με μεγάλη συμμετοχή στην οποία μίλησε για τα γεγονότα του Ιούνη του 1936 η Νίκη Δραμανίδου, μέλος της Τ.Ε. Έβρου του ΚΚΕ, ενώ κεντρική ομιλία πραγματοποίησε ο Σιδέρης Μιχαηλίδης, μέλος της Επιτροπής Περιοχής Αν. Μακεδονίας - Θράκης του ΚΚΕ. Στο τέλος ακολούθησε συναυλία αφιερωμένη στο εργατικό τραγούδι.
Συγκεκριμένα, η Νίκη Δραμανίδου τόνισε πως η εκδήλωση είναι αφιερωμένη στους αγώνες του λαού του Σουφλίου, της Κορνοφωλιάς, των Λαβάρων, του Διδυμοτείχου, όλης της ευρύτερης περιοχής με αποκορύφωμα την συγκλονιστική παλλαϊκή απεργία του Ιούνη 1936 και των συγκεντρώσεων χιλιάδων λαού με το σύνθημα «100 δραχμές ή Θάνατος», σύνθημα που αφορούσε στην τιμή των κουκουλιών των σηροτρόφων. Τιμώντας παράλληλα τους 6 Εβρίτες μεταξύ των 200 εκτελεσμένων κομμουνιστών την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή και τους εκτελεσμένους από το Γεντί Κουλέ και το στρατόπεδο του Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβρη του 1942 και τον Μάρτη του 1943. Αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό πλαίσιο της περιόδου στάθηκε στον ρόλο του Ριζοσπάστη που ήδη από το 1924 κάλυπτε με ανταποκρίσεις τα γεγονότα στο Σουφλί και την γύρω περιοχή. Έκανε ιδιαίτερη αναφορά στην πορεία οργάνωσης των σηροτρόφων και των μεταξεργατριών από το 1927 και τους αγώνες τους μέχρι την κορύφωση τον Ιούνη το 1936. Παράλληλα, ανέδειξε τον πρωταγωνιστικό ρόλο δεκάδων κομμουνιστών της περιοχής στην οργάνωση και εξέλιξη των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων, όπως και βιογραφικά τους στοιχεία για την ζωή και την δράση τους, μεταξύ των οποίων και των εκτελεσμένων.
Κλείνοντας υπογράμμισε πως «Τιμούμε τον αγωνιστή λαό του Σουφλίου, της Κορνοφωλιάς, των Λαβάρων, του Διδυμοτείχου, της ευρύτερης περιοχής του Έβρου, ιδιαίτερα τις ηρωικές μεταξεργάτριες. Τιμούμε όλους τους Εβρίτες εκτελεσμένους, όλους όσοι κοίταξαν κατάματα τον θάνατο μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα με βλέμμα καθάριο και τη γροθιά υψωμένη. Η καλύτερη τιμή στους ηρωικούς αγώνες του λαού μας είναι ο αγώνας σήμερα για να γίνουν πράξη τα ιδανικά και οι σκοποί όσων θυσιάστηκαν. Το ΚΚΕ έχει εμπιστοσύνη στη δύναμη της ταξικής πάλης, στο δίκιο του αγώνα για τη νέα κοινωνία χωρίς πολέμους και εκμετάλλευση, για τον σοσιαλισμό».
Ο Σιδέρης Μιχαηλίδης αναφέρθηκε στα συμπεράσματα από τους αγώνες που αναπτύχθηκαν κατά την διάρκεια του μεσοπολέμου, την σύνδεση των αγώνων του Σουφλίου το 1936 με τους σημερινούς αγώνες του λαού, ενώ στο τέλος κάλεσε σε ενίσχυση της οργάνωσης του λαού και των διεκδικήσεών του, σε ενίσχυση του ΚΚΕ στις επερχόμενες εκλογές κόντρα στις παγίδες, παλιές και νέες, που στήνει το σύστημα για να αντιμετωπίσει το ρεύμα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής της εμπλοκής στους πολέμους και της ακρίβειας.
Παραθέτονται αποσπάσματα από την ομιλία του Σ. Μιχαηλίδη:
«Βρισκόμαστε στο ιστορικό εργοστάσιο Τζίβρε, σε έναν τόπο ποτισμένο με τον ιδρώτα, τους κόπους, τα όνειρα, τις αγωνίες αλλά και τις θυσίες γενεών εργατών και εργατριών του Σουφλίου. Σε έναν τόπο όπου χτυπούσε για δεκαετίες η καρδιά της εργατικής τάξης της περιοχής, όπου εκατοντάδες γυναίκες και άντρες δούλεψαν κάτω από εξαντλητικές συνθήκες για να παράγουν έναν πλούτο που δεν απολάμβαναν οι ίδιοι. Σε έναν τόπο που γέννησε αγωνιστές. Που έμαθε σε χιλιάδες ανθρώπους ότι η αδικία δεν είναι φυσικός νόμος και ότι ο άνθρωπος μπορεί να σηκώσει το κεφάλι απέναντι στην εκμετάλλευση.
Σήμερα, ενενήντα χρόνια μετά τις μεγάλες κινητοποιήσεις του 1936, δεν βρισκόμαστε εδώ για να κάνουμε μια απλή ιστορική αναδρομή. (…)
Τι έχουν να πουν σε εμάς οι αγωνιστές εκείνης της εποχής; Τι μπορεί να διδαχθεί ο σημερινός εργαζόμενος από τις μεταξεργάτριες του Σουφλίου; Τι μπορεί να διδαχθεί ο βιοπαλαιστής αγρότης του Έβρου από τους φτωχούς σηροτρόφους; (…)
Τότε υπήρχαν οι κουκουλέμποροι, οι μεγαλέμποροι, οι τοκογλύφοι. Σήμερα υπάρχουν οι τραπεζικοί όμιλοι, τα μονοπώλια, οι πολυεθνικές, τα funds. Τότε υπήρχε η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης μέσα στα μεταξουργεία. Σήμερα υπάρχει η εκμετάλλευση στα εργοστάσια, στα σούπερ μάρκετ, στα ξενοδοχεία, στις μεταφορές, στην ψηφιακή οικονομία. Τότε υπήρχαν οι φτωχοί αγρότες που έβλεπαν τον μόχθο τους να γίνεται κέρδος άλλων. Σήμερα υπάρχουν χιλιάδες βιοπαλαιστές αγρότες που βλέπουν το κόστος παραγωγής να εκτοξεύεται, το πετρέλαιο να αυξάνεται, το ρεύμα να γίνεται πανάκριβο, τις τιμές των προϊόντων τους να πιέζονται προς τα κάτω και ταυτόχρονα τα προϊόντα να φτάνουν πανάκριβα στον καταναλωτή.
Οι μορφές άλλαξαν. Η ουσία παραμένει η ίδια. Η σύγκρουση ανάμεσα σε αυτούς που παράγουν τον πλούτο και σε αυτούς που τον ιδιοποιούνται. Και ακριβώς γι’ αυτό τα διδάγματα του 1936 είναι τόσο πολύτιμα σήμερα. (…)
Οι κινητοποιήσεις του 1936 δεν ξέσπασαν ξαφνικά. Δεν ήταν ένα στιγμιαίο ξέσπασμα αγανάκτησης. Ήταν το αποτέλεσμα μιας ολόκληρης περιόδου συσσωρευμένης οργής, φτώχειας, αδικίας, αλλά και οργανωμένης δράσης. Γιατί κανένας μεγάλος λαϊκός αγώνας δεν γεννιέται αυθόρμητα. Χρειάζεται προετοιμασία, οργάνωση, ανθρώπους που θα αφιερώσουν τη ζωή τους στην υπόθεση του λαού. Χρειάζεται πρωτοπορία. Και αυτή η πρωτοπορία ήταν και είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. (…)
Κάποιοι θα μπορούσαν να πουν ότι όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Ότι οι εργάτες του 1936 έζησαν σε μια άλλη εποχή. Ότι τα προβλήματα εκείνης της περιόδου δεν έχουν σχέση με τη σημερινή πραγματικότητα. Όμως η ζωή διαψεύδει καθημερινά αυτή την άποψη. Γιατί αν κοιτάξουμε γύρω μας, θα δούμε ότι τα βασικά ερωτήματα παραμένουν τα ίδια. Ποιος παράγει τον πλούτο; Ποιος τον καρπώνεται; Ποιος αποφασίζει για το μέλλον της κοινωνίας; Ποιανού οι ανάγκες μπαίνουν σε προτεραιότητα; Των πολλών ή των λίγων;
Αρκεί να κοιτάξουμε τη σημερινή κατάσταση στον Έβρο. Έναν τόπο που διαθέτει τεράστιες παραγωγικές δυνατότητες. Μια περιοχή με πλούσια ιστορία. Ένα μέρος με εργατικό, αγροτικό και επιστημονικό δυναμικό. Κι όμως, δεκαετίες τώρα, ο λαός του Έβρου βλέπει τα προβλήματά του να οξύνονται. Τα χωριά να αδειάζουν. Νέους ανθρώπους να φεύγουν. Τα σχολεία να κλείνουν. Οι υπηρεσίες να υποβαθμίζονται. Ο αγροτικός πληθυσμός συρρικνώνεται. Το κόστος ζωής να αυξάνεται διαρκώς. Και την ίδια στιγμή ακούει συνεχώς υποσχέσεις που δίνονται με το τσουβάλι από κυβερνήσεις, από περιφερειακές αρχές, από δημάρχους, από υπουργούς. Υποσχέσεις που επαναλαμβάνονται εδώ και δεκαετίες, όμως τα προβλήματα παραμένουν. Και παραμένουν γιατί η αιτία τους βρίσκεται βαθύτερα. Αποτελούν αποτέλεσμα ενός δρόμου ανάπτυξης που κριτήριο έχει το κέρδος και όχι τις κοινωνικές ανάγκες. Αυτός είναι ο πυρήνας του προβλήματος. Και γι’ αυτό καμία κυβέρνηση που αποδέχεται αυτό το πλαίσιο δεν μπορεί να δώσει πραγματική λύση. (…)
Δεν ζούμε μόνο σε μια περίοδο κοινωνικών και οικονομικών δυσκολιών. Οι πόλεμοι πολλαπλασιάζονται. Οι ανταγωνισμοί οξύνονται. Η εμπλοκή της χώρας βαθαίνει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μιλά ανοιχτά για «οικονομία πολέμου». Οι στρατιωτικές δαπάνες εκτοξεύονται. Και την ίδια στιγμή οι λαοί καλούνται να πληρώσουν τον λογαριασμό, με νέους φόρους, ανασφάλεια, φτώχεια, πολλές φορές και με το αίμα τους. Το ΚΚΕ προειδοποιεί εδώ και χρόνια ότι η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους. Το λέγαμε όταν όλοι οι άλλοι, ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΣΥΡΙΖΑ, πανηγύριζαν για τις στρατηγικές συμμαχίες με τους Αμερικάνους και το Ισραήλ, συμφωνίες που προετοίμασε ο κ. Τσίπρας. Για όλες αυτές τις συμφωνίες που έχουν μετατρέψει ολόκληρο τον Έβρο σε ΝΑΤΟϊκή βάση, σε ορμητήριο πολέμου και σε πιθανό στόχο αντιποίνων.
Τα διδάγματα του μεσοπόλεμου είναι επίκαιρα. Οι αγωνιστές της περιόδου έζησαν και έδρασαν σε μια εποχή μεγάλων κρίσεων, οικονομικών αναταράξεων και ανταγωνισμών. Και τελικά μεγάλων πολέμων. Οι λαοί πλήρωσαν τότε με εκατομμύρια νεκρούς τους ανταγωνισμούς των καπιταλιστών. Το δίδαγμα είναι ξεκάθαρο. Ο λαός πρέπει να έχει τη δική του ανεξάρτητη γραμμή πάλης. Να μην στοιχίζεται πίσω από τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών του. Να μη διαλέγει ληστή, αλλά να παλεύει για τα δικά του συμφέροντα, για τη δική του εξουσία και προοπτική που θα τον βγάλει από τα σημερινά αδιέξοδα, για τον σοσιαλισμό.
Αν παρακολουθήσει κανείς τις πολιτικές εξελίξεις των τελευταίων μηνών, δεν μπορεί παρά να διαπιστώσει ότι το πολιτικό σύστημα βρίσκεται σε φάση αναζήτησης νέων ισορροπιών. Η λαϊκή δυσαρέσκεια μεγαλώνει, όπως και η απογοήτευση από τα κόμματα που κυβέρνησαν. Η δυσπιστία απέναντι στο πολιτικό προσωπικό του συστήματος γιγαντώνεται. Γι’ αυτό βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας ένα πρωτοφανές πολιτικό παζάρι που στόχο έχει να αναδειχθεί αυτός που θα μπορέσει να εγκλωβίσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια σε ακίνδυνα για το σύστημα κανάλια. (…)
Γι’ αυτό και αναζητούν διαρκώς νέες εφεδρείες. Δήθεν νέα πρόσωπα, νέους σχηματισμούς με την ίδια σάπια συνταγή. (…) Αποδεικνύεται όμως ότι όταν δεν αμφισβητείται η εξουσία του κεφαλαίου, οι δεσμεύσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ, όταν δεν αμφισβητείται ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, οι κυβερνήσεις μπορεί να αλλάζουν αλλά η πολιτική παραμένει ίδια. (…)
Από αυτήν την άποψη γνωρίζουμε καλά ότι η επόμενη κυβέρνηση με βάση τον σημερινό συσχετισμό δυνάμεων, θα είναι «από χέρι» αντιλαϊκή και δεν πρέπει να νιώθει σταθερή και σίγουρη να υλοποιεί την αντιλαϊκή πολιτική. Πρέπει να νιώθει όλο και πιο δυνατά την «ανάσα» του λαού, του κινήματος, την «ανάσα» του ΚΚΕ. (…)
Κάθε ψήφος στο ΚΚΕ είναι ψήφος που δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για νέα σενάρια εγκλωβισμού του λαού. Είναι ψήφος που ενισχύει τη μόνη συνεπή αντιπολίτευση από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων. Είναι ψήφος που δίνει δύναμη στους αγώνες της επόμενης μέρας.
Στις επόμενες εκλογές κρίνεται ποιον από τους δύο δρόμους θα ενισχύσει ο λαός με την ψήφο του, τον δρόμο της διαχείρισης του συστήματος του πολέμου και της εκμετάλλευσης ή τον δρόμο για την ανατροπή του. Κρίνεται αν θα δυναμώσει η αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής με την ψήφο στο ΚΚΕ ενάντια σε κάθε παγίδα αστικής κυβερνητικής εναλλαγής, για να πάρει πιο ορμητικό, πιο αποφασιστικό χαρακτήρα η ρήξη με το σύστημα της εκμετάλλευσης και των πολέμων. (…)
Οι αγωνιστές του Μεσοπολέμου δεν μας άφησαν μόνο μια ιστορία ηρωισμού. Μας έδειξαν ότι ο λαός μπορεί να οργανωθεί, να συγκρουστεί χωρίς να υπολογίζει το κόστος, ότι μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς. Αυτή είναι η παρακαταθήκη που τιμούμε σήμερα εδώ στο Σουφλί. (…)
Και ο καλύτερος τρόπος να την τιμήσουμε δεν είναι με λόγια. Είναι με πράξεις. Να συνεχίσουμε τον αγώνα. Να δυναμώσουμε την οργάνωση παντού. Να ενισχύσουμε την κοινωνική συμμαχία εργατών, αγροτών, αυτοαπασχολούμενων και νεολαίας. Να δυναμώσουμε το ΚΚΕ. Για να γίνει πιο δυνατός ο λαός. Για να ανοίξει ο δρόμος της πραγματικής ανατροπής. Για να περάσει ο πλούτος σε αυτούς που τον παράγουν. Για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Για μια κοινωνία όπου οι σύγχρονες ανάγκες θα βρίσκονται στο επίκεντρο. Και αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε να βαδίζουμε. Με πίστη στη δύναμη του λαού. Με πιο δυνατό ΚΚΕ παντού, στους αγώνες και στις εκλογές όποτε κι αν αυτές γίνουν…»
[post_ads]
.jpg)
ΣΧΟΛΙΑ