Εκδήλωση της Επιτροπής Περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης του ΚΚΕ στην Αλεξανδρούπολη για τη φιλία και την κοινή πάλη των λαών...
Σε μια περιοχή που βρίσκεται στο επίκεντρο των πολεμικών και ενεργειακών σχεδιασμών, αναδείχθηκε η ανάγκη οι δύο λαοί να δυναμώσουν την αυτοτελή πάλη για τα δικά τους συμφέροντα, να απορρίψουν τα καλέσματα στοίχισης πίσω από τις επιδιώξεις των εκμεταλλευτών τους. Να ανοίξουν τον δρόμο για την ανατροπή του συστήματος που γεννά την εκμετάλλευση, τους ανταγωνισμούς και τους πολέμους, για τον σοσιαλισμό.
Αυτό το περιεχόμενο συμπύκνωσε και το θέμα της εκδήλωσης: «Στην εκμετάλλευση, στους ανταγωνισμούς του κεφαλαίου και στον πόλεμο απαντάμε με τη φιλία και την κοινή πάλη των λαών. Πραγματική διέξοδος για τους λαούς ο Σοσιαλισμός!»
Στην εκδήλωση μίλησαν ο Ελισαίος Βαγενάς, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ και υπεύθυνος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων, και ο Μουράτ Ακάντ, μέλος του Κομματικού Συμβουλίου του ΚΚ Τουρκίας. Τη μετάφραση της ομιλίας του Μουράτ Ακάντ έκανε η Gulay Cil.
Οι φιλοξενούμενοι από την Τουρκία έγιναν δεκτοί με παρατεταμένο, θερμό χειροκρότημα. Με μεγάλο ενδιαφέρον οι συγκεντρωμένοι παρακολούθησαν την ομιλία του εκπροσώπου του ΚΚ Τουρκίας, ενώ ιδιαίτερα στο τέλος τα χειροκροτήματα διαδέχονταν τα συνθήματα, με τις σημαίες υψωμένες: «Σε Ελλάδα και Τουρκία ο ίδιος ο εχθρός, ανίκητος δεν είναι ο ιμπεριαλισμός» και «Αλεξανδρούπολη λιμάνι των λαών και όχι ορμητήριο των ιμπεριαλιστών».
Στο επίκεντρο των ομιλιών βρέθηκαν οι εξελίξεις στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, οι κίνδυνοι από τη βαθύτερη εμπλοκή των δύο χωρών στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και τα καθήκοντα της πάλης των κομμουνιστών στις δύο πλευρές του Αιγαίου.
Την εκδήλωση άνοιξε ο Βαγγέλης Ευαγγελόπουλος, μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και Γραμματέας της Τομεακής Επιτροπής Έβρου του ΚΚΕ, καλωσορίζοντας ιδιαίτερα τους συντρόφους από το ΚΚ Τουρκίας.
Στάθηκε στην όξυνση του ανταγωνισμού ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο καπιταλιστικό σύστημα, στην κλιμάκωση και την πορεία ενοποίησης των πολεμικών μετώπων στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, στην επιτάχυνση της προετοιμασίας για γενικευμένη πολεμική σύγκρουση. Οι λαοί, σημείωσε, καλούνται να πληρώσουν αυτήν την προετοιμασία με θυσίες στους μισθούς, στις συντάξεις, στην Υγεία και την Παιδεία, ενώ ταυτόχρονα απειλούνται να μετατραπούν σε «κρέας για τα κανόνια» ή να ζήσουν τον ξεριζωμό και την προσφυγιά.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, οι αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας επιχειρούν να στοιχίσουν τους δύο λαούς πίσω από τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων, προβάλλοντας τη «μεγάλη ιδέα» της μετατροπής κάθε χώρας σε ενεργειακό και στρατιωτικό κόμβο.
Απέναντι σε αυτήν την προσπάθεια, υπενθύμισε τα λόγια του Ναζίμ Χικμέτ, στο γράμμα του προς τον ελληνικό λαό το 1952, ότι «υπάρχουν δύο Τουρκίες και δύο Ελλάδες». Από τη μια, η Ελλάδα και η Τουρκία των επιχειρηματικών ομίλων, της εκμετάλλευσης και της πολεμικής προετοιμασίας. Από την άλλη, η Ελλάδα και η Τουρκία της εργατικής τάξης, της φιλίας και της κοινής πάλης των λαών.
«Καμία θυσία, λοιπόν, για τους πολέμους και τα κέρδη τους», τόνισε, αναδεικνύοντας τον σοσιαλισμό ως τον δρόμο για αμοιβαία επωφελείς σχέσεις ανάμεσα στους λαούς, ώστε να γίνει πράξη η απαίτησή τους να ζουν ειρηνικά.
Ελισαίος Βαγενάς: «Οι δύο λαοί μπορούν να χαράξουν άλλον δρόμο, ενάντια στην εκμετάλλευση και τον πόλεμο»
Τις πραγματικές αιτίες της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ανέδειξε ο Ελισαίος Βαγενάς, φωτίζοντας τη σύνδεσή τους με τους ευρύτερους ανταγωνισμούς για τον ενεργειακό πλούτο, τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων και την αναβάθμιση της θέσης των αστικών τάξεων.
Ξεκινώντας από τις πρόσφατες αναφορές του πρωθυπουργού σε «αεράκι» και «ελαφρύ κυματισμό» στο Αιγαίο, υπογράμμισε ότι οι βάσιμες λαϊκές ανησυχίες δεν μπορούν να διασκεδαστούν. Οι αιτίες των πολέμων βρίσκονται στα συμφέροντα εκείνων που κρατούν τα «νήματα» της οικονομίας και της πραγματικής εξουσίας, στους ανταγωνισμούς των μονοπωλίων που, όταν δεν επαρκούν τα οικονομικά μέσα, επιστρατεύουν και τα πολεμικά.
Αναφέρθηκε στην αντιπαράθεση για τις θαλάσσιες ζώνες, τα Θαλάσσια Πάρκα, την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας - Κύπρου - Ισραήλ, καθώς και στις κινήσεις της τουρκικής αστικής τάξης που αμφισβητούν την κυριαρχία ελληνικών νησιών και τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Εξήγησε ότι πίσω από αυτήν την αντιπαράθεση βρίσκονται οι επιδιώξεις για την εκμετάλλευση του πλούτου της περιοχής προς όφελος των καπιταλιστών και των ξένων μονοπωλίων.
Παράλληλα, ανέδειξε τον ανταγωνισμό για τη μετατροπή κάθε χώρας σε κόμβο μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων, τη διαπάλη γύρω από τους εμπορικούς διαδρόμους και την επίδραση που ασκούν στις ελληνοτουρκικές σχέσεις η όξυνση των σχέσεων Τουρκίας - Ισραήλ και η σύσφιξη των πολιτικών, στρατιωτικών και οικονομικών δεσμών Ελλάδας - Ισραήλ.
«Οι εργαζόμενοι και το κεφάλαιο δεν είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα!»
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στον ρόλο της Αλεξανδρούπολης στον σχεδιαζόμενο «Κάθετο Διάδρομο» για τη μεταφορά αμερικανικού LNG προς τα Βαλκάνια και την Ανατολική και Κεντρική Ευρώπη, εξηγώντας πώς οι σχεδιασμοί αυτοί ανταγωνίζονται τις αντίστοιχες επιδιώξεις της τουρκικής αστικής τάξης.
Έθεσε, όμως, το ουσιαστικό ερώτημα: Τι κερδίζουν οι λαοί από αυτές τις υποδομές; Μήπως γίνεται φθηνότερο το φυσικό αέριο, το ηλεκτρικό ρεύμα ή τα εμπορεύματα που μεταφέρονται;
Η απάντηση αποτυπώνεται στην κοινή ανακοίνωση ΚΚ Ελάδας - ΚΚ Τουρκίας, την οποία επικαλέστηκε, προκαλώντας το θερμό χειροκρότημα των συγκεντρωμένων:
«Οι εργαζόμενοι και το κεφάλαιο δεν είμαστε όλοι στην ίδια βάρκα! Οι εργαζόμενοι και στις δύο χώρες είναι που βιώνουν τις οδυνηρές συνέπειες από την πολεμική προετοιμασία και κινδυνεύουν να γίνουν κρέας για τα κανόνια, σε αιματηρές συγκρούσεις που μπορεί να προκληθούν για ξένα συμφέροντα, για τα κέρδη και τα συμφέροντα των αφεντικών, των καπιταλιστών, των μονοπωλίων».
Υπογράμμισε τη σημασία της κοινής ανακοίνωσης των δύο κομμάτων και της ίδιας της εκδήλωσης στην πάλη ενάντια στον εθνικισμό και τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, στην προσπάθεια να δυναμώσει η αδελφοσύνη των λαών σε ταξική βάση.
Αναφερόμενος στην ιστορική διαδρομή του ΚΚΕ, από την αντίθεσή του στη Μικρασιατική Εκστρατεία έως την πρωτοπόρα συμβολή του στην πάλη ενάντια στη φασιστική κατοχή, ο Ελ. Βαγενάς ανέδειξε το περιεχόμενο του πατριωτισμού και του διεθνισμού των κομμουνιστών.
Σε κάθε χώρα υπάρχουν «δύο πατρίδες»: Η πατρίδα των καπιταλιστών και η πατρίδα των εργατών, τόνισε, σε ένα ακόμη σημείο που χειροκροτήθηκε. Ο πατριωτισμός που εκφράζει τα εργατικά – λαϊκά συμφέροντα δένεται με τον προλεταριακό διεθνισμό και βρίσκεται σε αντίθεση τόσο με τον εθνικισμό όσο και με τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου. Οι εργαζόμενοι δεν έχουν όφελος από τα καλέσματα περί «γεωστρατηγικής αναβάθμισης» και «εθνικής ενότητας», που απαιτούν την υποταγή των αναγκών τους στα συμφέροντα των καπιταλιστών.
Στο ερώτημα αν υπάρχει άλλος δρόμος, απάντησε:
«Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας (…) απαντάμε πως ΝΑΙ, μπορούμε να χαράξουμε έναν άλλο δρόμο!»
Και αυτό γιατί τα δύο κόμματα παλεύουν για τον σοσιαλισμό – κομμουνισμό, το κοινωνικό σύστημα που μπορεί να βγάλει από τη μέση τις αιτίες των ιμπεριαλιστικών πολέμων.
«Παλεύουμε και στις δύο χώρες για να διαμορφωθούν οι όροι ώστε να νικήσει η εργατική τάξη και τα σύμμαχα με αυτήν κοινωνικά στρώματα», σημείωσε, αναδεικνύοντας την ανάγκη ισχυροποίησης των ΚΚ και συντονισμού της δράσης τους, ενάντια στον εθνικισμό και τον ρατσισμό. Οι δύο λαοί βιώνουν τα ίδια αδιέξοδα: Την υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου, την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών, τη φτώχεια, την ανεργία και την απληρωσιά, για να θησαυρίζει μια χούφτα εκμεταλλευτών στις δύο πλευρές του Αιγαίου.
Μέσα σε θερμό χειροκρότημα αναφέρθηκε στη μεγάλη ανταπόκριση που είχαν στην Ελλάδα οι πρωτοβουλίες αλληλεγγύης και η συγκέντρωση βοήθειας για τον λαό της Τουρκίας μετά τους καταστροφικούς σεισμούς.
Κάλεσε τους λαούς να γυρίσουν την πλάτη στη «Μεγάλη Ιδέα» των αστικών τάξεων και των δύο χωρών, που με τα εθνικά σύμβολα και τις υποσχέσεις «αναβάθμισης» επιχειρούν να τους υποτάξουν στους σχεδιασμούς τους, φορτώνοντάς τους τα βάρη της πολεμικής προετοιμασίας.
Στάθηκε χαρακτηριστικά στο κυνήγι των εξοπλισμών, αναφέροντας τα Rafale που πουλά η Γαλλία στην Ελλάδα και τους πυραύλους που μπορούν να τα καταρρίψουν, τους οποίους πουλά η ίδια στην Τουρκία. Ανέδειξε ότι οι πανάκριβοι εξοπλισμοί και οι προσπάθειες επιβολής τετελεσμένων από θέσεις στρατιωτικής ισχύος δημιουργούν υπόβαθρο πολεμικής αναμέτρησης.
«Υποστηρίζουμε τη θέση για μη αλλαγή των συνόρων και των Συνθηκών που τα καθορίζουν», τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι οι ιμπεριαλιστές επαναχαράσσουν τα σύνορα με το αίμα των λαών.
Παρουσίασε τους κοινούς στόχους πάλης των δύο κομμάτων: Απεμπλοκή από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, επιστροφή των στρατιωτικών δυνάμεων από τις αποστολές εκτός συνόρων, αποδέσμευση από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, απομάκρυνση των αμερικανοΝΑΤΟικών βάσεων, και από την Αλεξανδρούπολη. Βάσεων που αποτελούν ορμητήρια πολέμου και ταυτόχρονα στοχοποιούν τον λαό.
Εξέφρασε την αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό και τον κουβανικό λαό, ενώ αναφέρθηκε στην κοινή συμβολή ΚΚΕ και ΚΚ Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Κομμουνιστική Δράση και τη Διεθνή Κομμουνιστική Επιθεώρηση, στην προσπάθεια επαναστατικής ανασύνταξης του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος.
Κλείνοντας, κάλεσε σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, για την οργάνωση της λαϊκής αντεπίθεσης και της κοινωνικής συμμαχίας ενάντια στον καπιταλισμό και τα μονοπώλια, στον συντονισμό της πάλης με τους Τούρκους κομμουνιστές: «Για να νικήσει παντού η πατρίδα των εργαζομένων, των λαϊκών στρωμάτων! Για να νικήσουν οι λαοί!» (διαβάστε εδώ αναλυτικά)
Μουράτ Ακάντ: «Να δυναμώσει η κοινή πάλη των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό»
Θερμό συντροφικό χαιρετισμό απηύθυνε στην αρχή της ομιλίας του ο Μουράτ Ακάντ, ευχαριστώντας το ΚΚΕ για τη δυνατότητα ανταλλαγής απόψεων σε μια περίοδο κατά την οποία αυξάνεται ο κίνδυνος ευρύτερης πολεμικής σύγκρουσης.
Αναλύοντας την εξωτερική πολιτική της τουρκικής κυβέρνησης, εξήγησε ότι οι ελιγμοί της υπηρετούν τις επιδιώξεις της τουρκικής αστικής τάξης να διευρύνει τη δράση της και να αναβαθμίσει τη θέση της στην ιμπεριαλιστική ιεραρχία. Ανέδειξε ότι ο λεγόμενος «νεοοθωμανισμός» συνδέεται με τις σύγχρονες ανάγκες επέκτασης του τουρκικού κεφαλαίου και δημιουργίας νέων σφαιρών επιρροής.
«Η συμμετοχή στο ΝΑΤΟ δεν αποτελεί απλώς μια στρατιωτική δέσμευση· από το 1952 και έπειτα αποτελεί ένα από τα θεμελιώδη στηρίγματα του τουρκικού καπιταλισμού», υπογράμμισε.
Αναφέρθηκε στις ΝΑΤΟικές βάσεις που λειτουργούν στην Τουρκία και στον κίνδυνο να συρθεί η χώρα σε πολέμους και συγκρούσεις ενάντια στη λαϊκή βούληση. Τα στρατιωτικά συστήματα και τα αμερικανικά πυρηνικά όπλα, σημείωσε, θέτουν σε κίνδυνο τη λαϊκή ασφάλεια. Παράλληλα, αναφέρθηκε στην πάλη των κομμουνιστών κατά του ΝΑΤΟ, παρά τα μέτρα καταστολής και τους περιορισμούς.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη «Συμφωνία της Μέκκας», ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και την Τουρκία. Όπως τόνισε, η λεγόμενη συμφωνία ασφαλείας υπηρετεί τα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα και προειδοποίησε ότι θα αξιοποιηθεί για τη βαθύτερη εμπλοκή της Τουρκίας στην επίθεση εναντίον της Υεμένης και σε άλλες συγκρούσεις στην περιοχή.
Αποκαλυπτική ήταν και η αναφορά του στην αντίφαση ανάμεσα στη φιλοπαλαιστινιακή ρητορική της τουρκικής κυβέρνησης και στη συνέχιση των οικονομικών συναλλαγών με το Ισραήλ μέσω τρίτων χωρών. Στάθηκε στη μεταφορά πετρελαίου από το Αζερμπαϊτζάν, μέσω του τουρκικού λιμανιού Τζεϊχάν, προς το Ισραήλ, σχολιάζοντας χαρακτηριστικά: «Η βάνα βρίσκεται στην Τουρκία, αλλά δεν κλείνει».
Η ελληνοτουρκική ένταση υπηρετεί ξένα προς τους λαούς συμφέροντα
Για την αυξανόμενη ένταση ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα, ο Μουράτ Ακάντ υπογράμμισε ότι οι αντικρουόμενες επιδιώξεις των αστικών τάξεων τις ωθούν σε νέες αναζητήσεις και ανταγωνισμούς.
Η ένταση αυτή, σημείωσε, είναι χρήσιμη για τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Παρότι οι δύο χώρες ανήκουν στην ίδια ιμπεριαλιστική συμμαχία, η αντιπαράθεσή τους δημιουργεί ευκαιρίες για την πειθάρχησή τους μέσα σε αυτήν και τον καθορισμό των ορίων της δράσης τους.
Ταυτόχρονα, οι αστικές τάξεις καλλιεργούν τον εθνικισμό, επιχειρώντας να εγκλωβίσουν τους εργαζόμενους και να συγκαλύψουν τις ταξικές αντιθέσεις. Αναφέρθηκε επίσης στην επίδραση των ανταγωνισμών Τουρκίας - Ισραήλ στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, στους κινδύνους από την ενίσχυση των δεσμών Ελλάδας - Ισραήλ και στη ραγδαία αύξηση των στρατιωτικών δαπανών στις δύο χώρες.
Υπογράμμισε την ανάγκη οι κομμουνιστές να υπερασπίζονται το απαραβίαστο των συμφωνιών που καθορίζουν τα σύνορα, απέναντι στις ιμπεριαλιστικές προσπάθειες επαναχάραξής τους.
Μαζί στην πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, για την ειρήνη στις δύο όχθες του Αιγαίου!
Αναπτύσσοντας τα καθήκοντα της πάλης για την ειρήνη, τόνισε ότι ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας πρέπει να έχει αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα, καθώς ο ιμπεριαλισμός αποτελεί το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Η αλλαγή των συσχετισμών ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη και η διαμόρφωση ενός «πολυπολικού» κόσμου δεν εξασφαλίζουν την ειρήνη όσο παραμένει το σύστημα της εκμετάλλευσης.
Ανέδειξε την ανάγκη να αποκαλύπτεται ο ταξικός χαρακτήρας των αντιθέσεων, ώστε ο εθνικισμός να μη συγκαλύπτει τα πραγματικά συμφέροντα των εργαζομένων. «Εγγύηση της ειρήνης είναι η οργανωμένη και συνειδητή δράση της εργατικής τάξης», σημείωσε.
Ολοκληρώνοντας μέσα σε παρατεταμένα χειροκροτήματα και συνθήματα, τόνισε το ιστορικό καθήκον των κομμουνιστών των δύο χωρών να δυναμώσουν την κοινή πάλη των λαών ενάντια στις αστικές τάξεις και τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, για να ανοίξει ο δρόμος προς τη σοσιαλιστική κοινωνία:
«Στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό για την ειρήνη στις δύο όχθες του Αιγαίου, οι Τούρκοι και οι Έλληνες κομμουνιστές, καθώς και οι πρωτοπόρες οργανώσεις τους, το TKP και το ΚΚΕ, θα βρίσκονται πάντοτε μαζί, αδελφωμένοι, στην πρώτη γραμμή. Ας μην έχουμε καμία αμφιβολία γι’ αυτό.
Ζήτω η αδελφοσύνη των λαών!
Κάτω ο ιμπεριαλισμός!».
[post_ads]
ΣΧΟΛΙΑ