Οικογένεια Ναπολέοντα Πατσούκα: Η βίλα, το στρατόπεδο και η Φιλοτελική Εταιρεία Αλεξανδρουπόλεως

Η ιστορία της οικογένειας Πατσούκα, της Φιλοτελικής Εταιρείας Αλεξανδρουπόλεως και των γραμματοσήμων της περιοχής Αλεξανδρούπολης.

της Ουρανίας Πανταζίδου

Τελευταία έγινε αρκετή συζήτηση στην τοπική κοινωνία της Αλεξανδρούπολης για τη «βιλίτσα» ή «Πύργο» του Ναπολέοντα Πατσούκα που βρίσκεται επί της Λεωφόρου Μάκρης στην Αλεξανδρούπολη και αν θα πρέπει αυτή να διασωθεί.

Όπως έχει ήδη γίνει γνωστό κατατέθηκε επίσημο αίτημα προς την Εφορεία Νεωτέρων Μνημείων Ξάνθης (Υπουργείο Πολιτισμού) ώστε αυτό να χαρακτηριστεί ως διατηρητέο μνημείο.

Με αφορμή το γεγονός αυτό και καθώς έφθασε στα χέρια μου η παρακάτω φωτογραφία, όπου απεικονίζεται το κτίσμα το έτος της ανέγερσής του, σκέφθηκα να καταγράψω κάποιες πληροφορίες, που σχετίζονται με την οικογένεια Πατσούκα και την Αλεξανδρούπολη. Βέβαια κάποιες από αυτές είναι ήδη γνωστές, κάποιες ίσως όχι.

Φωτογραφία ΓΑΚ Έβρου / Αρχείο Παναγιώτου

Όπως βλέπουμε το κτίσμα δεσπόζει μέσα σε μια μεγάλη άδενδρη έκταση, ενώ φέρει στα αριστερά σφραγίδα με ημερομηνία 15 Οκτωβρίου 1932, έτος κατά το οποίο χτίστηκε. Η γύρω περιοχή ήταν γνωστή για τα αμπέλια της.

Τα επόμενα χρόνια οι ιδιοκτήτες πλημμύρισαν το κτήμα τους με δέντρα.

Σε παλαιότερο άρθρο μου με θέμα την ευρύτερη εκείνη περιοχή, είχα αναφερθεί και στη βίλα Ναπολέοντα Πατσούκα: www.alexpolisonline.com/2021/01/kallithea-alexandroupolis.html

Η βιλίτσα μέσα στο πράσινο αλλά αφημένη στο έλεος του χρόνου

Ο Ναπολέων Πατσούκας του Λαζάρου γεννήθηκε το 1886. Καταγόταν από τα Άνω Πεδινά Ζαγορίου (πρώην Άνω Σουδενά). Το 1913 φέρεται ως υπάλληλος στα Ιωάννινα. Στην Αλεξανδρούπολη εγκαταστάθηκε ως υπάλληλος στο Ταχυδρομείο της πόλης (Τ.Τ.Τ.).

Για την εγκατάσταση των Ηπειρωτών στην Αλεξανδρούπολη (από ιδρύσεως της) και με αναφορά στον Ναπολέοντα Πατσούκα είχα γράψει σε παλαιότερο άρθρο μου: www.alexpolisonline.com/2021/02/blog-post_48.html

Η οικογένεια του Ναπολέοντα Πατσούκα είναι γνωστή στην Αλεξανδρούπολη για έναν ακόμη λόγο. Στρατόπεδο της πόλης φέρει την επωνυμία του έφεδρου Ανθυπολοχαγού Γεωργίου Πατσούκα  Ήταν ο μονάκριβος γιος του Ναπολέοντα, γεννημένος στην Αλεξανδρούπολη το 1923.

Ο Γεώργιος Ν. Πατσούκας σκοτώθηκε στη θέση Ταμπούρι του Γράμμου στις 6/8/1949 και τάφηκε στο νεκροταφείο Νεστορίου Καστοριάς. Μου είναι άγνωστο εάν αργότερα η οικογένεια πραγματοποίησε διακομιδή των οστών του στο νεκροταφείο της Αλεξανδρούπολης.

Μετά θάνατον τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας.

Δύο μέρες πριν από τον θάνατό του η πατρίδα τον είχε τιμήσει και πάλι με παράσημο, για τον ηρωισμό που είχε επιδείξει στο πεδίο της μάχης. Οι μάχες στον Γράμμο και στο Βίτσι τον Αύγουστο του 1949 ήταν καθοριστικής σημασίας για το τέλος του εμφύλιου σπαραγμού.

Στα παρακάτω αποκόμματα της εφημερίδας ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ ΜΕΛΛΟΝ (7/11/1949) υπάρχει αναφορά στο θάνατο του Γεωργίου Ναπ. Πατσούκα καθώς και το ευχαριστήριο της οικογένειας προς όσους τους συμπαραστάθηκαν στο πένθος τους.

Η κατασχεμένη επιστολή

Ο Ναπολέων Πατσούκας ήταν γνωστός στην εποχή του και ως φιλοτελιστής.

Μια κατασχεμένη επιστολή με αποστολέα τον φιλοτελιστή Παναγιώτη Τσιτιρίδη και παραλήπτη τον επίσης φιλοτελιστή Ναπολέοντα Πατσούκα (οδός Νιόβης 26, Αθήνα) τον Φεβρουάριο του 1945 μου κίνησε το ενδιαφέρον για περαιτέρω έρευνα. Ο Παναγιώτης Τσιτιρίδης ήταν αρτοποιός. Το όνομά του αναφέρεται στα μέλη του Δ.Σ. της Συντεχνίας Αρτοποιών, το οποίο προέκυψε από τις εκλογές του Μαίου του 1957. Στην εφημερίδα ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ αναγράφεται ως εργοδότης.

Την περίοδο της διπλής Κατοχής (Γερμανών και Βουλγάρων) στο Νομό Έβρου η οικογένεια του Ναπολέοντα Πατσούκα φέρεται να βρίσκεται εγκατεστημένη στην Αθήνα. Όπως φαίνεται είχε εγκαταλείψει και αυτή η οικογένεια την Αλεξανδρούπολη, όπως και εκατοντάδες άλλες λόγω της Βουλγαρικής Κατοχής της πόλης. Από την επιστολή προκύπτει ότι ο Ναπολέων Πατσούκας μετά την απελευθέρωση του Νομού Έβρου (Σεπτέμβριος 1944) εξακολουθούσε να βρίσκεται στην Αθήνα.

Είναι γνωστό ότι η παλιννόστηση των οικογενειών στην Αλεξανδρούπολη είχε ξεκινήσει, με πολλά όμως προβλήματα. Το κυριότερο πρόβλημα ήταν οι ναρκοθετημένοι θαλάσσιοι δίαυλοι, που δεν επέτρεπαν την προσέγγιση πλοίων στο λιμάνι της πόλης, με ότι αυτό συνεπάγεται για τους ανθρώπους και για το εμπόριο. Έως τότε μόνο κάποια καΐκια σποραδικά πήγαιναν στα κοντινά νησιά, όπου είχαν καταφύγει πρόσφυγες για να τους φέρουν πίσω.

Ο κατασχεμένος φάκελος φέρει γραμματόσημα με την επισήμανση «Αυτοδιοίκηση Έβρου ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Λέβα 5». Χρονολογία 14/2/1945. (https://ft.codingplus.gr/ft-museum/pawtucket/index.php/Detail/objects/47604)

Στην επιστολή του ο Παν. Τσιτιρίδης ενημερώνει τον Ναπ. Πατσούκα ότι έφθασε στην Αλεξανδρούπολη ύστερα από απουσία δυο χρόνων, μόνος, με τον γέρο του. Του γράφει επίσης ότι του στέλνει μια πλήρη σειρά γραμματοσήμων.

Ολόκληρη η επιστολή στο https://ft.codingplus.gr/ft-museum/pawtucket/index.php/Detail/objects/47605

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σημειώσω ότι και μετά την απελευθέρωση και την εκλογή της πρώτης τοπικής αυτοδιοίκησης στην Αλεξανδρούπολη, εξακολουθούσε η χρήση του βουλγαρικού νομίσματος (λέβα), αφού ήταν ένα διεθνώς αναγνωρισμένο νόμισμα και βρισκόταν στα χέρια των κατοίκων στις συναλλαγές. (www.alexpolisonline.com/2020/04/1944.html)

Σύμφωνα με τον κ. Κώστα Ανδρουλιδάκη, η περιοχή του Έβρου, όπως και η υπόλοιπη Δυτική Θράκη, βρισκόταν υπό την κατοχή των Βουλγάρων, από τον Απρίλιο του 1941 ως τον Σεπτέμβριο του 1944. Τον Ιανουάριο του 1945 εισήλθε στην Αλεξανδρούπολη το 81ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ και εγκαθίδρυσε ένα καθεστώς αυτοδιοίκησης της περιοχής. Την εποχή εκείνη, το Νομαρχιακό Συμβούλιο Έβρου αποφάσισε την εκτύπωση μιας σειράς γραμματοσήμων για τη διεκπεραίωση της αλληλογραφίας, υπό τη δική του Αυτοδιοίκηση. Η έκδοση αυτή θα προερχόταν από επισημάνσεις πάνω σε γραμματόσημα κατοχικών «Τοπίων». Το χρώμα του μελανιού των επισημάνσεων ήταν μαύρο, και η επιγραφή τους ήταν η ακόλουθη: «ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΒΡΟΥ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ΛΕΒΑ 5»...

Στις 15 Ιανουαρίου 1945, το Νομαρχιακό Συμβούλιο εξέδωσε απόφαση με την οποία οριζόταν μία Επιτροπή που θα φρόντιζε για την εκτύπωση και την κυκλοφορία της νέας σειράς. Δεν διευκρινίζεται ποια θα ήταν τα μέλη της Επιτροπής, αλλά, απ’ όσα μπορούμε να συμπεράνουμε, θα ήταν τριμελής, και θα απαρτιζόταν από ένα Νομαρχιακό Σύμβουλο, από το Δήμαρχο της Αλεξανδρούπολης και από τον Πρόεδρο του Λαϊκού Δικαστηρίου. Τη διαχείριση των εισπράξεων από τα γραμματόσημα θα την κρατούσε το Δημοτικό Συμβούλιο της Αλεξανδρούπολης, σε ξεχωριστό λογαριασμό. Οι συνθήκες που σχετίζονται με την έκδοση των γραμματοσήμων ήταν κάπως ασυνήθιστες. Και στις άλλες τοπικές εκδόσεις της εποχής είχαν αναμιχθεί φιλοτελιστές, προς όφελος της ποιότητάς τους, αλλά στην επισήμανση του Έβρου η φιλοτελική ανάμιξη ήταν υπερβολική. Την όλη εκδοτική φροντίδα ανέλαβε στην ουσία ένας διακεκριμένος φιλοτελιστής της Αλεξανδρούπολης

Το γεγονός αυτό είχε κάποιες αναμενόμενες ίσως συνέπειες. Αφενός τυπώθηκαν τα πρώτα ελληνικά γραμματόσημα, υπό το ελεύθερο καθεστώς της Δυτικής Θράκης, αλλά παράλληλα η φιλοτελική ιστορία επέδρασε στην ταχυδρομική διεκπεραίωση περισσότερο από ότι στις άλλες παρόμοιες σειρές. Η έκδοση κατέληξε να είναι υπερβολικά «φιλοτελική», δηλαδή η φιλοτελική σκοπιμότητα υποσκέλισε την ταχυδρομική. Ο φιλοτελιστής αυτός, τον Ιανουάριο του 1945, επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη και προμηθεύτηκε τις απαραίτητες ποσότητες κατοχικών γραμματοσήμων των «Τοπίων», σε αξίες των 500, 1.000, 2.000, 5.000, 15.000 και 25.000 δραχμών.

Όπως σημειώνει ο συγγραφέας τον Φεβρουάριο του 1945, όταν οι δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ οργάνωσαν την ταχυδρομική υπηρεσία της περιοχής, είχαν παράλληλα στη διάθεσή τους τα καινούργια γραμματόσημα…

Στο σημείο αυτό να σημειώσω ότι ο συγγραφέας δε διευκρινίζει ποιος ήταν ο διακεκριμένος φιλοτελιστής (αν και πιστεύω ότι γνώριζε το όνομά του).

Προσωπικά εκτιμώ ότι εννοεί τον Παναγιώτη Τσιτιρίδη, λαμβάνοντας υπόψη το πότε έφτασε αυτός στην Αλεξανδρούπολη και πότε απέστειλε την επιστολή στον Ν. Πατσούκα (14 Φεβρουαρίου 1945).

Στον παραπάνω φάκελλο αναγράφεται το όνομα του Παν. Τσιτιρίδη και από κάτω Philiatelist Dedeagatche.

Ο Κ. Ανδρουλιδάκης δίνει κάποιες επιπλέον πληροφορίες, όπως: Τα γραμματόσημα χρησιμοποιήθηκαν κατά ένα μέρος για τη διεκπεραίωση της ταχυδρομικής αλληλογραφίας, είτε τοπικής είτε προς άλλες πόλεις, αλλά κυρίως για φιλοτελικούς σκοπούς. Φέρεται τότε να ταχυδρομήθηκαν από την Αλεξανδρούπολη πάνω από 200 φάκελοι, οι περισσότεροι από αυτούς στη Θεσσαλονίκη, ενώ πάνω από 80 στην Αθήνα.

Επίσης γράφει και για τις σφραγίδες του ταχυδρομείου της Αλεξανδρούπολης. Επειδή είχαν καταστραφεί κατά τη βουλγαρική κατοχή, οι τοπικές αρχές κατασκεύασαν μια καινούργια δίκυκλη σφραγίδα, χωρίς ένδειξη ημερομηνίας, μάλλον ξυλόγλυπτη, με την επιγραφή «ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΕΙΟΝ» μεταξύ των δύο κύκλων, ενώ στη μέση έφερε τη λέξη «ΑΛΕΞ/-ΠΟΛΗΣ». Χρώμα σφραγίδας μπλε.

Στο ίδιο κείμενο γίνεται μικρή αναφορά και στα γραμματόσημα Φερών και Διδυμότειχου. (Κ. Ανδρουλιδάκης "Η ταχυδρομική ιστορία και τα γραμματόσημα της Εθνικής Αντίστασης", 2015, σελ. 80).

Να προσθέσω επίσης ότι και κατά την πρώτη απελευθέρωση της Αλεξανδρούπολης - τότε Δεδέαγατς - από τους Βούλγαρους τον Ιούλιο του 1913, είχαν κοπεί αντίστοιχα γραμματόσημα επί του Θ/Κ ΑΒΕΡΩΦ. Ο Αξιωματικός του Ναυτικού Στυλιανός Μαυρομιχάλης, που είχε αναλάβει την ανασυγκρότηση των υπηρεσιών της πόλης αμέσως μετά την απελευθέρωση γράφει: «Κατασχών είς τό Ταχυδρομικόν κατάστημα, γραμματόσημα καί επιστολικά δελτάρια Βουλγαρικά, διέταξα τήν χρησιμοποίησίν των, αφού τά επεσήμανα μέ τήν φράσιν: "Ελληνική Διοίκησις Δεδεαγάτς" καί τήν σφραγίδα μέ τήν ημερομηνίαν 13 Ιουλίου 1913 ημέραν τής πρώτης κυκλοφορίας». (www.alexpolisonline.com/2021/07/1913.html)

Για την ιστορία του γραμματόσημου και τους σκοπούς που εξυπηρετούσε, οικονομικούς, συλλεκτικούς, μορφωτικούς, προπαγάνδας, κερδοσκοπικούς ή άλλους έχουν γραφεί πάρα πολλά. Εξάλλου ο φιλοτελισμός υπήρξε ένα παγκόσμιο δημοφιλές χόμπυ.

Κλείνοντας να προσθέσω και τα εξής:

- Και στην Αλεξανδρούπολη είχε ιδρυθεί Φιλοτελική Εταιρεία μάλλον το 1929. Αυτό προκύπτει από τον τόμο πεπραγμένων του περιοδικού ΦΙΛΟΤΕΛΕΙΑ (το περιοδικό εκδόθηκε το 1924), ο οποίος εκδόθηκε το 1959 και αφορούσε την περίοδο 1924-1953.

Τον Φεβρουάριο του 1960 διεξάγονται εκλογές στη Φιλοτελική Εταιρεία Αλεξανδρουπόλεως. Το Δ.Σ. αποτελούσαν οι: πρόεδρος Σπ. Τσινταράκης*, αντιπρόεδρος Παν. Τσιτιρίδης, γεν. Γραμματέας Κων. Μαρκόπουλος, ταμίας Αν. Γιουβαλάκης και μέλος Χρήστος Γιανούτσος, έμπορος (εφ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ).

Τον επόμενο χρόνο βλέπουμε κάποιες ανακατατάξεις όσον αφορά το Δ.Σ., που προέκυψε από τις εκλογές του 1961: Παν. Τσιτιρίδης Πρόεδρος, Παύλος Σκορδαλάκης (γιατρός) Αντιπρόεδρος, Κων. Μαρκόπουλος Γεν. Γραμματέας, Αντ. Γιουβαλάκης Ταμίας και σύμβουλοι οι Γεω. Γιανούτσος (γιος του Χρήστου και γαμπρός του Ναπ. Πατσούκα), Σπυρ. Τσινταράκης (γιατρός) και Ι. Κωνσταντινίδης (εφ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 2/5/1961).

- To 1966 o Ναπολέων Πατσούκας έγραψε για τη «Συμβολή εις την ιστορίαν των σφραγίδων της Ίμβρου«. (https://lavaron.com.gr/wp-content/uploads/2026/01/imbriotika171.pdf)

- Επίσης αρθρογραφούσε από ενάρξεως της κυκλοφορίας του περιοδικού ΦΙΛΟΤΕΛΕΙΑ (εκδόθηκε το 1924), καθώς στην επετειακή έκδοση / αφιέρωμα στο Λόρδο Βύρωνα, Φαβιέρο και Μεσολόγγι το έτος εκείνο ο Ναπολέων Πατσούκας γράφει για τα γραμματόσημα του Λόρδου Βύρωνα.

Φέρεται να αρθρογραφεί στο εν λόγω περιοδικό έως και το 1967. Μερικά από τα άρθρα / μελέτες του: "Η Ελλάς εν τη ροή των αιώνων - Αδριανούπολις, Κωνσταντινούπολις, Φιλιππούπολις", "Φιλοτελικαί αναμνήσεις ενός ταχυδρόμου (γραμ/σημα Αυτονόμου Ηπείρου", "Αι ταχ. σφραγίδες των Τουρκικών ταχυδρομείων εις Μικράν Ασίαν το 1921-1922", "Φιλοτελικαί αναμνήσεις ταχυδρομικού, 1935", "Εις παλαιός φίλος της φιλοτέλειας, 1961", "Η σημασία του εξηλεκτρισμού της χώρας μας, 1962", "Γραμματοσημοτεχνία", τη μελέτη "Η σφραγίς Τενέδου με την ελληνοτουρκικήν επιγραφήν είναι γνησία, 1966", "Μια Ηπειρώτικη σφραγίς ιστορικού ενδιαφέροντος, 1967", "Άγνωστα γραμματόσημα της προσωρινής κυβερνήσεως (αυτονόμου) Δυτ. Θράκης, 1935", υπό Γ. Πεχλιβανίδη και Ναπ. Πατσούκα κ.α.

- Αρθρογραφούσε και στον τοπικό Τύπο. Στην εφημερίδα το ΒΗΜΑ της Θράκης, σε άρθρα που αφορούσαν τους φιλοτελιστές υπάρχει η υπογραφή Ν.Π. Aristotelist ενώ εξετάζεται εάν άλλο άρθρο στην ίδια εφημερίδα με την υπογραφή Philotelist είναι του ιδίου.

- Ο Ναπολέων Πατσούκας εκτός από το γιο του Γεώργιο απέκτησε και μια κόρη. Μάλιστα η εφημερίδα το ΒΗΜΑ της Θράκης δημοσιεύει τη βάφτιση της κόρης του Ευγενίας - Ουρανίας τον Δεκέμβριο του 1927, με νονό τον μεγαλέμπορο Αθηνών και Θεσσαλονίκης Πέτρο Ντουράτσο, ο οποίος διατηρούσε υποκατάστημα και στην Αλεξανδρούπολη επί της Πλατείας Ελευθερίας.

- Ο Ναπολέων Πατσούκας ασχολήθηκε και με τα κοινά καθώς τον βρίσκουμε τον Σεπτέμβριο του 1928, στις αρχαιρεσίες για την εκλογή νέου Δ.Σ. του Συνδέσμου Τ.Τ.Τ. Θράκης. Στις εκλογές εκείνες έχει εκλεγεί μέλος της Διοικούσας επιτροπής του ταμείου αλληλοβοηθείας του σωματείου τους, μαζί με τους Ευαγ. Κατσιαμπέκη, Λουκά Μποτσιβάλη και Χρ. Κολοκυθάρη.

- Και ο Χρ. Κολοκυθάρης ήταν Ηπειρώτης στην καταγωγή. Το 1936 τον βρίσκουμε μαζί με τον Ναπ. Πατσούκα υπάλληλο των Τ.Τ.Τ. Αλεξανδρούπολης. Μαζί είχαν υποδεχθεί τότε τον δημοσιογράφο Ευθ. Τζάλλα στην Αλεξανδρούπολη, ο οποίος είχε επισκεφθεί την πόλη για να καταγράψει, για λογαριασμό της εφημερίδας του πληροφορίες για την εγκατάσταση των Ηπειρωτών στην περιοχή της Αλεξανδρούπολης. (www.alexpolisonline.com/2021/02/blog-post_48.html)

- Στον εκλογικό κατάλογο των Ιωαννίνων του 1920 ο Ναπολέων Πατσούκας του Λάζαρου εμφανίζεται σε ηλικία 26 ετών ως υπάλληλος. Επίσης βλέπουμε τον Λάζαρο Ι. Πατσούκα ηλικίας 52 ετών κτηματία και τον Ιωάννη Πατσούκα του Λάζαρου ηλικίας 23 ετών ως στρατιώτη.

- Ο Ναπολέων Πατσούκας θα πεθάνει το 1970 σε ηλικία 84 ετών.

- Τέλος να προσθέσω ότι στην Αλεξανδρούπολη, τότε που ακόμη έφερε το όνομα Δεδέαγατς υπήρχε ένα αυστριακό και ένα γαλλικό ταχυδρομικό γραφείο.

Στην παρακάτω φωτογραφία απεικονίζεται το Αυστριακό Ταχυδρομείο στο πάλαι ποτέ Δεδέαγατς (Αλεξανδρούπολη).

https://www.levantineheritage.com

Όσο για το γαλλικό ταχυδρομικό γραφείο μεταξύ των ετών 1893-1900 εξέδιδε ειδικά γραμματόσημα τύπου sage με την επιγραφή Dedeagh, ενώ την περίοδο 1902-1913 τύπου Mouchon & Merson.

Το γραφείο έκλεισε το 1914, με τη βουλγαρική κατοχή του Δεδέαγατς. (https://www.academiebelgium.be/wp-content/uploads/2025/07/Grece-2025.pdf, σελ. 56)

Τα γραμματόσημα από το γαλλικό γραφείο στο Δεδέαγατς την περίοδο 1893-1912

Και ολοκληρώνω με την παρακάτω φωτογραφία, όπου απεικονίζονται γραμματόσημα από το ελεύθερο πλέον Δεδέαγατς. Τελικά και τα γραμματόσημα γράφουν …ιστορία, καθώς αποτυπώνουν την πολιτική, κοινωνική και πολιτιστική ιστορία μιας χώρας, ενός τόπου.

Αξία έχει και ο παρακάτω φάκελλος, που γράφει ΑΔΕΛΦΟΙ ΜΑΡΤΙΝΗ & Π. ΑΝΔΡΕΟΥ. Στάλθηκε από την Αλεξανδρούπολη (Δεδέαγατς) στο Σουφλί. Παρόλο που το ΦΕΚ με τις μετονομασίες των τοπωνυμίων της Θράκης εκδόθηκε στις 18/9/1921 βλέπουμε ότι ήδη η επιχείρηση είχε αλλάξει τα επιστολικά της δελτάρια νωρίτερα και γράφει ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΙΣ (ΔΕΔΕΑΓΑΤΣ), ημερομηνία: 13 Ιουλίου 1921.

* Όσον αφορά τον Σπύρο Τσινταράκη, τα χνάρια του ως φιλοτελιστής ακολούθησε ο γιος του Ελευθέριος. Γνωστό έργο του είναι το "Φιλοτελικό Λεύκωμα Θράκης 1850-1923".

Ουρανία Πανταζίδου
Υποπλοίαρχος Π.Ν. (ε.α)

Επιπλέον Πηγές:

• Περιοδικό Το Ζαγόρι μας, Ιούνιος 1992
• Ελληνική Φιλοτελική Εταιρεία https://www.efo.gr/hps/
• Φιλοτελικό Ταχυδρομικό Μουσείο https://ft.codingplus.gr/ft-museum/pawtucket/index.php/Detail/objects/47604
• Κώστας Χαζάπης "Τα αντάρτικα γραμματόσημα του Έβρου (1945)" https://www.paratiritis-news.gr/politismos/ta-antartika-grammatosima-tou-evrou-1945/
• Π. Καγκελάρης: Έκθεση με τα γραμματόσημα της ελεύθερης Θράκης το 1920-1921 https://www.efo.gr/wp-content/uploads/2022/06/ΚΑΓΚΕΛΑΡΗΣ-ΘΡΑΚΗ-1.pdf

[post_ads]