Black Friday μέχρι αηδίας

«Βλαχάρα, είχες και στο χωριό σου Black Friday» θα δεις στα σχόλια στο facebook. Και θα απαντήσεις, θα μπλέξεις στον κυκεώνα. Όπως κάθε μέρα, για κάθε θέμα για το οποίο θυμώνουμε, συγκινούμαστε, γελάμε. Ταυτόχρονα. Από την ευχαρίστηση ως το μπούχτισμα...

της Χριστίνας Ταχιάου

Όλα ξεκινάν χαριτωμένα. «Black Friday», λέει, και μεγάλες εκπτώσεις από κάποια εμπορικά καταστήματα τη συγκεκριμένη Παρασκευή. Ωραίο ακούγεται, έτσι;

Ναι, αλλά: θα μπει ο ένας στο facebook, θα ανεβάσει την είδηση, θα κάνει like ο άλλος, θα σχολιάσει ο τρίτος «αχ τι καλά, είχαμε και στη Νέα Υόρκη Black Friday και θυμάμαι τα φοιτητικά μου χρόνια!», θα του κάνει like ο τέταρτος, θα μπει ο πέμπτος να πει «μα τι αμερικανιά!», θα θυμηθεί την απέχθεια της Περιστέρας για τις αμερικανιές ο έκτος, θα θυμώσει ο έβδομος, θα πάει ο όγδοος να γράψει «Βλαχάρες, η Black Friday σας μάρανε», θα θυμηθεί ο ένατος ότι δεν έχει λεφτά, θα πει ο δέκατος «Μα, τέλος του μήνα που είμαστε άφραγκοι το κάνουνε;», θα εκνευριστεί ο ενδέκατος με το νεοφιλελευθερισμό...

Στο μεταξύ, όλα τα site θα έχουν δημοσιοποιήσει την είδηση, θα έχει βγει ανακοίνωση από κάποια συνδικαλιστική οργάνωση που δεν θέλει τον κόσμο να στριμώχνεται προκειμένου να αποκτήσει τα αγαθά του καταναλωτισμού και να βγάζουν λεφτά τα αφεντικά, οι μισοί θα ανεβάζουν την ανακοίνωση με αποτροπιασμό και οι άλλοι μισοί θα λεν’ ότι έχει και τα σωστά της.

Κάπως έτσι, το timeline σου έχει γεμίσει με BlackFridayίλα την οποία δεν έχεις καμιά διάθεση να βλέπεις, αλλά δεν μπορείς να κάνεις κι αλλιώς. Θα κάνεις το λάθος να τη σχολιάσεις, οπότε θα μπεις σ’ έναν κυκεώνα σχολίων, άλλος θα συμφωνεί, άλλος θα σε εγκαλεί «βλαχάρα είχες και στο χωριό σου Black Friday», κι άντε να ξεμπλέξεις.

Στο facebook, πια, που είναι η καθημερινότητά μας, είμαστε υποχρεωμένοι να ασχολούμαστε με τα ίδια θέματα, να συγκινούμαστε ταυτόχρονα, να γελάμε ταυτόχρονα, να διαφωνούμε ταυτόχρονα, να γεμίζουμε το κεφάλι μας με άχρηστες πληροφορίες ταυτόχρονα, να ξεχνάμε ταυτόχρονα και να αλλάζουμε ατζέντα ταυτόχρονα κι αστραπιαία. Από την καλημέρα μας και τα ηλιοβασιλέματα μέχρι το Κυπριακό και την επίσκεψη Ομπάμα, από τις πασχαλινές σούβλες και τις τσίκνες της Αποκριάς μέχρι τα βαμμένα δαχτυλάκια στις ξαπλώστρες και τα μοχίτο στις παραλίες είναι ένα like και δυο σχόλια δρόμος. Τόση είναι κι απόσταση από την ευχαρίστηση ως το μπούχτισμα μέχρι αηδίας...

Πηγή: protagon.gr
[post_ads]