Η "Ελληνικός Χρυσός" κρατά τα κέρδη και το μέταλλο, η Κίνα την κατεργασία, η κυβέρνηση τις "επενδυτικές επιτυχίες" και η Χαλκιδική την καταστροφή.
Η "Ελληνικός Χρυσός", κατ’ όνομα ελληνική, μα στην πραγματικότητα καναδική (Eldorado Gold), απέκτησε μια τεράστια δημόσια περιουσία βασιζόμενη σε ένα τεχνικό ψέμα, την υπόσχεση ότι θα παρήγαγε καθαρό χρυσό στην Ελλάδα με τη μέθοδο flash smelting, παρακάμπτοντας έτσι την κόκκινη γραμμή του ΣτΕ για τη χρήση κυανίου.
Όμως η επιστήμη δεν εξαπατάται με πολιτικά προσχήματα. Με το αρσενικό στο κοίτασμα να αγγίζει το 10%, η μέθοδος αυτή ήταν εξαρχής τεχνικά αδύνατη, αφού το παγκόσμιο όριο ασφαλείας της δεν ξεπερνά το 0,5%.
Αντί η παταγώδης αυτή αποτυχία να οδηγήσει στην άμεση καταγγελία και ακύρωση της σύμβασης λόγω αθέτησης του πυρήνα της συμφωνίας, συνέβη το εξής εξωφρενικό:
Με τη νέα σύμβαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2021, οι όροι του παιχνιδιού άλλαξαν αναδρομικά για χάρη των Καναδών. Η υποχρέωση για παραγωγή τελικού προϊόντος (χρυσού) στην Ελλάδα διαγράφηκε και η χώρα υποβιβάστηκε επίσημα σε έναν περιβαλλοντικό σκουπιδότοπο που εξορύσσει και στέλνει ανεπεξέργαστα συμπυκνώματα στην Κίνα.
Η εταιρεία κράτησε τα κέρδη και το μέταλλο, η Κίνα την κατεργασία, η κυβέρνηση τις "επενδυτικές επιτυχίες" και η Χαλκιδική την καταστροφή.
Η Ελλάδα περιορίζεται σε πενιχρά μεταλλευτικά τέλη για την εξόρυξη "πρώτης ύλης" ενώ άμεσα και τεράστια είναι τα οικονομικά οφέλη για την εταιρεία.
Η κοινωνία μετρά μία σειρά από σοβαρές συνέπειες, όπως η αποστράγγιση του υδροφόρου ορίζοντα, η διάχυση βαρέων μετάλλων στα τοπικά ρέματα, οι χαβούζες επικίνδυνων αποβλήτων με τεράστιο κίνδυνο διαρροής και η μεταφορά σκόνης με ίνες αμιάντου. Παρότι μετά τις αποκαλύψεις του ΙΓΜΕ για ύπαρξη ινών αμιάντου, η εταιρεία υποχρεώθηκε να εφαρμόζει ειδικά πρωτόκολλα διαβροχής, να καταβρέχει δηλαδή, για να συγκρατείται η σκόνη, καθώς και συνεχή παρακολούθηση της ποιότητας του αέρα, σε μια ανοιχτή εξόρυξη τέτοιας κλίμακας με καθημερινές ανατινάξεις είναι πρακτικά αδύνατο να ελεγχθεί πλήρως η διασπορά των ινών αμιάντου στην ατμόσφαιρα. Αν αυτές οι ίνες εισπνευστούν από τους εργαζόμενους στα μεταλλεία ή μεταφερθούν από τον άνεμο στα γύρω χωριά (Μεγάλη Παναγία, Ιερισσός και αλλού), ή και πιο μακριά, καρφώνονται στους πνεύμονες και δεν αποβάλλονται ποτέ.
Στέλιος Νικητόπουλος
Δημοσιογράφος
[post_ads]
ΣΧΟΛΙΑ