Την ανάγκη ουσιαστικής ψυχολογικής στήριξης των μαθητών και ενίσχυσης των σχολείων με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς αναδεικνύει η ΑΣΕ Έβρου.
Αναλυτικά η ανακοίνωση της ΑΣΕ Έβρου:
Δεν δεχόμαστε ως κανονικότητα έναν κόσμο όπου οι μαθητές μας ασφυκτιούν, θα παλέψουμε μαζί τους να τον αλλάξουμε!
Η εκπαιδευτική κοινότητα της Αλεξανδρούπολης είναι συγκλονισμένη από το τραγικό περιστατικό που συνέβη, με θύμα μια 17χρονη μαθήτρια. Η κοπέλα άφησε την τελευταία της πνοή το βράδυ της Πέμπτης όταν έκανε βουτιά θανάτου από γέφυρα.
Οι αρχές και σε αυτήν την περίπτωση όπως και σε άλλες παρόμοιες, εστιάζουν συνήθως στην αναζήτηση σημειωμάτων αυτοχειρίας, σε σημάδια κατάθλιψης που έχουν εμφανιστεί νωρίτερα, καθώς και στο οικογενειακό ή φιλικό περιβάλλον με σκοπό να ξετυλίξουν το νήμα των τραγικών αυτών συμβάντων και να «κλείσουν» την υπόθεση. Είναι βολικό να σκέφτεται κανείς «πάντα συνέβαιναν αυτά», «η εφηβεία φταίει» και το απονενοημένο διάβημα νέων ανθρώπων να αποδίδεται στα ψυχολογικά τους προβλήματα, που τυγχάνουν οξυμένα λόγω πιθανής ενδοοικογενειακής βίας ή σχολικού εκφοβισμού.
Η αλήθεια είναι όμως πως όλα τα παραπάνω φαινόμενα, με αποκορύφωμα τη βία εναντίον του ίδιου του εαυτού, δεν συμβαίνουν σε κοινωνικό κενό. Οι νέοι άνθρωποι, τόσο απόλυτα ψηφιακά συνδεδεμένοι, αλλά τόσο αφόρητα μόνοι, αισθάνονται αποκομμένοι από τον υπόλοιπο κόσμο, που έχει καταντήσει γι’ αυτούς μια αρένα επίδειξης, επιδόσεων, ανταγωνισμού και εγωκεντρισμού. Οι γονείς παλεύοντας να τα βγάλουν πέρα με τα «εθελοντικά» 13ωρα και τις οικονομικές τους υποχρεώσεις δυσκολεύονται να διαχειριστούν νέα προβλήματα και άγχη.
Οι δομές συμβουλευτικής και ψυχολογικής υποστήριξης, όπου υπάρχουν είναι υποστελεχωμένες. Οι ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί στα σχολεία είναι διαθέσιμοι για τους μαθητές μια μέρα την εβδομάδα, αφού κάθε ψυχολόγος και κοινωνικός λειτουργός, διατίθεται σε 5 σχολεία, μια μέρα στο καθένα. Πως οι μαθητές να νοιώσουν άνετα να εμπιστευτούν να ανοιχτούν να μοιραστούν ότι τους απασχολεί. Επιπλέον το ίδιο το σχολείο, με τις κοινωνικές ανισότητες να οξύνονται όλο και περισσότερο ελέω και των κυβερνητικών επιλογών, με την καθημερινή απαξίωση των λειτουργών του και φυσικά του ίδιου του μορφωτικού αγαθού, με τη μετατροπή του σε ένα εξεταστικό κέντρο, ειδικά τώρα που δρομολογείται το εθνικό απολυτήριο, δεν δίνει πια χαρά κι ελπίδα στα παιδιά.
Αντιθέτως, τα συνηθίζει στην πίεση και τα μαθαίνει ότι έτσι λειτουργεί ο κόσμος. Το «μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό», η δημιουργικότητα, η φαντασία και η ευαισθησία δεν χωράνε σε ένα μέλλον, όπου αν είσαι από φτωχή οικογένεια, φτωχός θα παραμείνεις και όπως ο καθηγητής σου τρέχει σε 2-3 σχολεία, φορτώνεται υποχρεωτικές υπερωρίες και κάθε χρόνο τον στέλνουν σε άλλη άκρη της χώρας, έτσι κι εσύ μεθαύριο, θα δουλεύεις για ψίχουλα, θα τρέχεις σαν το σκυλί και θα λες κι ευχαριστώ. Όσο για την κοινωνία, την υποκρισία του «εύκολου» χρήματος, την καθημερινή βία που ασκεί το κράτος και η εργοδοσία, πολλές φορές την ατιμωρησία των μεγαλύτερων εγκληματιών, την ηθική παρακμή των μεγάλων, πώς να την αντέξουν τα παιδιά; Η καθημερινότητά τους είναι γεμάτη από εικόνες φτώχειας πολέμου, εκμετάλλευσης, προσφυγιάς, πρόσφατα ήταν τα δύο ναυάγια μεταναστών σε Λέσβο και Σάμο με εξάδες νεκρών προσφύγων όπου ανάμεσα στους πνιγμένους ήταν κι ένα βρέφος. Πώς και τι να ονειρευτούν όταν αυτά τα οποία καλούνται να συνηθίσουν ως κανονικότητα είναι αδιανόητα;
Θέλουμε κι ευχόμαστε με κάθε ειλικρίνεια να είναι η μαθήτρια στην Αλεξανδρούπολη η τελευταία δραματική κραυγή απόγνωσης νέων, μαθητών και μαθητριών. Θέλουμε να εκφράσουμε τα συλλυπητήρια και τη συμπαράσταση μας στην οικογένεια του παιδιού που χάθηκε.
Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας να επανδρώσει με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς τα σχολεία σε καθημερινή βάση, να πάρει μέτρα ψυχολογικής στήριξης για όλα τα παιδιά που θα δώσουν και φέτος πανελλαδικές εξετάσεις και φυσικά το καλούμε να ξανασκεφτεί πολύ σοβαρά την πρόθεσή του να επιβάλει νέους εξεταστικούς φραγμούς σε όλο το Λύκειο που το μόνο που θα φέρει είναι γενίκευση και όξυνση του άγχους στα παιδιά μας.
Ως εκπαιδευτικοί οφείλουμε να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε όλο και περισσότεροι μαθητές να κάνουν πράξη την πιο κρυστάλλινη δήλωση: «Μαμά, μπαμπά ο κόσμος που μας κληρονομήσατε δεν μας αξίζει, εμείς είμαστε αυτοί που θα τον αλλάξουμε!!!».
Αγωνιστική Συσπείρωση Εκπαιδευτικών Έβρου
[post_ads]
ΣΧΟΛΙΑ