Την Παρασκευή 15 Μαΐου στις 19:30, Τραπέζι στο δρόμο 14ης Μαΐου και Ανατολικής Θράκης στην Αλεξανδρούπολη.
Μια πρωτοβουλία που φιλοδοξεί να συνδέσει μνημεία της πόλης, άρρηκτα συνδεδεμένα με τη γένεση και την ιστορία της, μετατρέποντάς τα από τόπους μνήμης σε ζωντανούς χώρους συνάντησης και διαλόγου.
Έναν τόπο όπου το παρελθόν υπερβαίνει τη στατική, μουσειακή προσέγγιση και η μνήμη μετατρέπεται σε εμπειρία, συνομιλώντας ουσιαστικά με το παρόν.
Γιατί το να κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι με τον «άλλον», να ακούς την ιστορία του και να αναγνωρίζεις μέσα σε αυτήν ένα κομμάτι του εαυτού σου, αποτελεί ίσως την πιο αυθεντική μορφή κοινωνικής συνοχής και συνύπαρξης.
Παρασκευή 15 Μαΐου στις 19:30, Τραπέζι στο δρόμο 14ης Μαΐου και Ανατολικής Θράκης, από το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης μέχρι την Αρμενική Εκκλησία.
Είσοδος ελεύθερη.
Συνδιοργάνωση: Δήμος Αλεξανδρούπολης - Αρμενική Κοινότητα - Εθνολογικό Μουσείο Θράκης.
110 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων
Τραπέζι μνήμης και συνύπαρξης
Η Μνήμη συνομιλεί ουσιαστικά με το παρόν όταν γίνεται Εμπειρία Να κάθεσαι στο ίδιο τραπέζι με τον «άλλον», να ακούς την ιστορία του και να βλέπεις τον εαυτό σου σε αυτήν, είναι η ύψιστη μορφή κοινωνικής συνοχής.
Οι αρμενικές κοινότητες στον χώρο της Θράκης είναι φορείς μιας βαθιάς, συχνά τραυματικής και συνάμα δημιουργικής ιστορικής διαδρομής, η οποία ξεκινά από την εποχή του Βυζαντίου. Οι κοινότητες αυτές εμπλουτίζουν το πολυπολιτισμικό στρώμα της τοπικής μας ταυτότητας και της πόλης μας, της οποίας υπήρξαν ο πρώτος οικιστικός πυρήνας.
Το Τραπέζι ως “ιερός τόπος” φιλοξενίας φέρνει στο επίκεντρο, το διάλογο την επικοινωνία, την εξομολόγηση, λύνει διαφορές θεραπεύει πληγές. Δίνει τη ευκαιρία να αναγνωρίσουμε το “Άλλο” και ο “Ξένος” να γίνει γείτονας. Γίνεται αφορμή να μιλήσουμε για ιστορίες προσωπικές και πατρίδες ντυμένες με γεύσεις. Να κατανοήσουμε ότι οι ιστορίες της προσφυγιάς, της επιβίωσης και εγκατάστασης της Αρμενικής κοινότητας καθρεφτίζουν αντίστοιχες εμπειρίες πολλών οικογενειών όχι μόνο στην Αλεξανδρούπολη.
Και είναι αυτή η διαπίστωση που δημιουργεί το κοινό έδαφος της συναισθηματικής μας σύνδεσης, για την αποτροπή της λήθης, αντίδοτο στον απομονωτισμό ατομικό και συλλογικό, προάγοντας την ιδέα ότι: η ταυτότητα μιας πόλης είναι ένα “ψηφιδωτό” που εμπλουτίζεται από κάθε κοινότητα που το απαρτίζει ότι η πολιτισμική μας κληρονομιά δεν είναι κάτι που “έχουμε”, αλλά αυτό που καθημερινά “συν-δημιουργούμε”.
Ώστε η μνήμη - βάρος, να μετασχηματιστεί και να εξελιχθεί σε ένα συλλογικό εφόδιο για ένα ειρηνικό μέλλον.
Αγγελική Γιαννακίδου
Ιδρύτρια και Πρόεδρος του
Εθνολογικού Μουσείου Θράκης
.jpeg)
ΣΧΟΛΙΑ