Όταν η Τροφή σέβεται τη μνήμη, τον πολιτισμό, τους ανθρώπους και τη γη, τότε επανέρχεται ως πανάρχαιο στοιχείο και ιερό κομμάτι της ύπαρξής μας. Αναμειγνύοντας την εμπειρία μας με εκείνη της φύσης μας. Γίνεται ένας τρόπος αυτο-έκφρασης, μία ένδειξη αμοιβαίου σεβασμού, πουπροσπερνά τον βομβαρδισμό της υπερ-κατανάλωσης. Που είναι... πάνω απ' όλα αυτό που πραγματικά είμαστε, ανεξάρτητα από τις διαφορές που χαρακτηρίζουν τις ιδέες και τις ταυτότητές μας.
Σήμερα, το να αποκαταστήσουμε την ελληνική Τροφή στον φυσικό, πρωταρχικό ρόλο της είναι εξόχως και μία πράξη με μεγάλη πολιτική σημασία. Ως ένα βαθμό είναι μια επαναστατική πράξη. Ή καλύτερα μία νέα Αναγέννηση: αυτή της ελληνικής υπαίθρου.
ΣΧΟΛΙΑ